Terugkomen met geduld – Het verhaal van Lorenzo Maasland

Toen Lorenzo Maasland voor het eerst het vermoeden kreeg dat zijn knie niet in orde was, wist hij diep van binnen al waar het naartoe ging. De testjes van de fysio’s en doctoren gaven een voorgevoel dat de uitslag niet positief zou zijn. Toch bleef hij hopen, tot de MRI kwam. “Toen ik hoorde dat ik er negen maanden uit zou liggen… heel eerlijk, ik heb die hele dag gehuild,” vertelt hij. “Maar daarna begint de revalidatie en moet je er staan. Zo positief mogelijk.”

Een terugval die mentaal hard aankwam

Hoewel de eerste weken vooral draaien om accepteren, kwam het zwaarste moment later: een terugval. “Ik kreeg wat pijn rondom de hamstring. Dan moet je ineens een paar stapjes terug doen, terwijl je weet dat je eigenlijk al verder had kunnen zijn,” zegt Lorenzo. “Dat is vooral mentaal zwaar. Maar het motiveerde me tegelijkertijd om nog harder te gaan werken.”

De steun van thuis: ‘Ze hebben echt alles voor me gedaan’ De hulp vanuit zijn omgeving was enorm belangrijk. “Mijn vader was er echt voor mij,” vertelt hij. “Maar ook mijn vriendin, broertje en zusje hebben alles voor me gedaan.” In de eerste zes weken mocht hij niet lopen en moest hij op krukken. “Mijn oom heeft me toen elke dag naar de club gereden. Dat heeft me echt geholpen. Ook vanuit Iconics voelde hij steun. “Mijn zaakwaarnemer kan ik altijd bellen. Dat helpt om je hoofd even leeg te maken.”

Mentaal scherp blijven zonder voetbal

Voor Lorenzo, die simpelweg niet zonder voetbal kan, was het mentaal scherp blijven een uitdaging. “Dat is denk ik het zwaarste van de hele revalidatie. Maar je weet waar je het voor doet: je wilt sterker terugkomen naar wat je het allerliefste doet.” Op de dagen dat het even niet ging, viel hij terug op zijn familie. “Gesprekken met mijn vader, steun van mijn vriendin… zij brachten me altijd weer naar de positieve kant. En dan denk je gewoon: voetbal. Dat is waarvoor je het doet.”

Een nieuwe waardering voor simpele dingen

De blessure heeft zijn mentale weerbaarheid veranderd. “Je gaat dingen meer waarderen,” legt hij uit. “Lopen is normaal. Tot je ineens zes weken op krukken moet. Dan besef je hoe bijzonder dat eigenlijk is.” Hetzelfde geldt voor voetbal: “Als je elke dag op het veld staat, lijkt het normaal. Maar als dat wegvalt, ga je het echt waarderen.”

De dagelijkse revalidatie: fysiek zwaar, maar nodig

Zijn dagen zagen er duidelijk en vol uit. “In de ochtend naar de club. Eerst activeren en wat kracht, dan naar buiten, vaak een deel met de groep en daarna nog met de fysio. En dan binnen mijn krachtprogramma afmaken. Dat waren fysiek de zwaarste dagen.”

De frustratie van kleine tegenvallers

Wat hem het meest frustreerde waren de kleine terugslagen. “Je wil meer, maar soms kan dat even niet. Ik ben iemand met weinig geduld, die alles snel en perfect wil doen. Maar in een revalidatie heb je gewoon geduld nodig. Gelukkig houden mensen me daar goed in tegen.”

Nieuwe gewoontes die blijven

Door het herstelproces heeft Lorenzo nieuwe routines ontwikkeld. “Ik zit nu vaker in de gym, ook voor de training. Gewoon om goed voor mijn lichaam te zorgen.”

Je team verder zien gaan

Het moment dat zijn ploeg verder ging zonder hem, was dubbel. “Ik blijf ze sowieso supporten, elke training en wedstrijd. Maar het is natuurlijk lastig om ze elke dag te zien spelen terwijl jij dat niet kan. Aan de andere kant motiveert het ook.”

Ondanks dat gevoel bleef hij zich betrokken voelen. “Ik was elke dag met de jongens. Omdat ik heel het proces op de club heb gedaan, voelde ik geen afstand.”

Geen angst voor opnieuw blesseren

Angst om opnieuw geblesseerd te raken had hij niet. “Als mijn fysio’s zeggen: ‘je kan dit doen’, dan doe ik het. Angst helpt niet bij een revalidatie.”

De grootste les

De belangrijkste les die Lorenzo meeneemt? “Waarderen en dankbaar zijn. Niet alleen voor voetbal, maar voor alles.”

Een boodschap voor spelers in dezelfde situatie

Zijn advies is simpel maar krachtig: “Blijven lachen. Positief blijven. Het komt sowieso goed. Gewoon blijven geloven.”

Het verhaal van Lorenzo laat zien hoe belangrijk geduld, doorzetten en steun van de mensen om je heen zijn. Zijn revalidatie is geen makkelijk proces, maar stap voor stap komt hij dichter bij een volledige terugkeer. Zonder poespas en zonder grote woorden; gewoon de realiteit van een speler die elke dag hard werkt om weer te kunnen doen wat hij het liefste doet.